martes, 7 de julio de 2015

Tsipras: Reconquistar a democracia en Atenas e en Bruxelas

ALGO SE MOVE NO SUL DE EUROPA: O EFECTO DOMINÓ

Tsipras ten por diante a obriga programática e moral de non condenar á miseria ámetade dos seus conciudadanos. E para ilo non abonda con amosar forteza diante do BCE, do FMI e da Troika. Tsipras ten que concentrar o foco en reducir a brecha entre ricos e pobres. En coherencia co se programa, coas súas ideas, ten que eliminar os privilexios esaxerados da oligarquía e tamén reducir os salarios e as pensións das escalas altas do funcionariado, obscenos en comparación cos da clase media.
Pero non abonda con forzar aos privilexiados a transitar pola vía de compartir clima e destino co resto da colectividade. Trátase tamén de modernizar o funcionamento administrativo, para facilitar o emprendemento, acabando cos atrancos burocráticos propios do século XIX que aínda perviven no país. Trátase de establecer regras iguais para todos e de rematar coas xubilacións anticipadas quince anos precisamente en postos de traballo da moqueta, que non conlevan o desgaste da mina, a estiba ou a pesca intensiva.
Para todo ilo, a Tsipras de seguro non lle faltan melindres, pero sería moi de agradecer que a Europa da plétora, de xeito solidario, establecera regras de xogo que gravaran a deslocalización das empresas como instrumento para a chantaxe política. Ao fin, namentres persistan o trato de favor para a acumulación do capital sen contraprestracións sociais e mentres pervivan os paraísos fiscais pouco poderá facer a clase política á esquerda do bipartidismo na súa lexítima pretensión de que a maioría da clase traballadora non derive nunha nova estrutura conformándose xa no Sul do vello continente: a clase dos escravos.
E nise punto onde se producen resistencias que ansío saibamos aproveitar. Os mozos e mozas europeos teñen demasiada cultura e preparación para entregar a súa vida pol-a mera subsistencia. Os que teñen fillos ou persoas dependentes ó seu cargo están máis atrapados, pero en xeral podemos estar asistindo ao xérmolo dun grande movemento de rebelión fronte ao proxecto da Oligarguía de asiatizar Europa. Os mal chamados partidos populistas –sendo rigurosos é o PP o paradigma de partido populista-, cuxos seguidores teñen espíritu crítico e formación superiores ao resto dos segmentos ideolóxicos, dar oso e carne a esa rebelión. Semella que non se trata senón dunha cuestión de tempo que o poder financieiro tome conciencia do contaxio da idea de ver desaprobadas as súas políticas e conductas faltas de ética. Chegado ese momento, pode que o dique que defende a xerarquía capitalista ceda, se resquebraxe, e non teña outra salida que aliviar a presión reducindo a dimensión dos seus privilexios en favor da recuperación de dereitos e prestacións sociais conquistados pola vía do traballo e a implicación cidadán. Ou iso ou a inmersión na senda perigosa do descontento crecente e da deprivación que anticipan cousas ben peores.





O PARADOXO GALEGO

(Este artigo foi escrito no ano 2013. Sen embargo, pouco ten mudado o escenario estratéxico. Pecharon, iso si, milleiros de explotacións, e o rural vai ficando máis desertizado, mentres a Administración Autonómica e xa non digamos a do Goberno central miran cara a outro lado.

En Inglaterra e tamén noutras democracias da Europa da primeira velocidade están a presentar unha medida revolucionaria para fomentar ou emprendemento: os parados de longa duración van recibir asesoramento psicolóxico. Paréceme un acerto. Sen embargo, no rural galego o traballar arreo é consubstancial ao noso ser. Calquera implementación de medidas para animar ao emprendemento pasa primeiro por rematar co abuso de posición dominante dos intermediarios, das grandes cadenas de servizo e dos monopolios que fixan prezos de merca do leite moi por debaixo dos custos de produción, un trinta por cento máis pequenos que no resto do Estado, diante da pasividade das autoridades, as mesmas que facilitaron o desembarco dos franceses subvencionando a enaxenación dos nosos recursos.
Os sufridos gandeiros galegos non precisan da intervención terapéutica para atreverse a emprender. O que necesitan é outra clase de gobernantes, que teñan a ben loitar para que os produtores teñan unha oportunidade de viviren e traballaren no seu propio país, aproveitando as oportunidades que o seu hábitat privilexiado lles brinda. Porque xa acada categoría de delito que, por unha deixación do deber de lexislar e vixiar para impedir o abuso, os galegos sigan a ser a despensa do Estado e, sen embargo, os máis probes, porque os que pisan sempre sobre moqueta e non coñecen a bosta xogan ao Monopoly co suorfrontedos paganos).




Aquel mentireiro compulsivo, vendedor de fume, que afirmou en Palomares que non había radioactividade para vir logo a bañarse a Perbes, afundiu a Galiza na peor das lacras sociais: a do inmobilismo resignado. Durante os seus anos de mandato a cousa trataba de non tomar decisión ningunha que comportara traballo de xestión. Dicía Parménides: “ese home está a moverse moito. Daquela non fai nada”. Iso era o que facía o león de Vilalba: andar de acó para alá cortando cintas e asegurándose o apoio das baronías a través da creación de postos de traballo ficticios e fundacións sen ánimo de lucro nas que os soldos supuñan o noventa por cento dos orzamentos.
Baixo o seu mandato escurantista Galiza ocupou o antepenúltimo posto entre as duascentas euro-rexións europeas a respecto de Renda per cápita. Fraga foi unha máquina desmantelando o agro galego, apoiando co diñeiro dos galegos a merca por parte de empresas estranxeiras das nosas lácteas para logo afundilas con prácticas fora da legalidade. As eólicas e as granxas mariñas foron tamén adxudicadas maioritariamente a capital foráneo sen contrapartida. Os prazos dados por Bruxelas para sanear unhas rías infestadas de verquidos industrias e fecais foron incumpridos sistemáticamente e os fondos recibidos desviados para outro fin. Os gobernos de Fraga tutelaron a desviación das Caixas de Aforros da súa función social e da súa condición de garantes da mellor redistribución da riqueza xerada polos emprendedores, permitindo a blindaxe dos seus cadros directivos que manexaron os recursos como se foran da súa propiedade.
Se todas estas cousas e outras moitas ían sentando as bases para a hipoteca sobre o despegue económico e social de Galiza, a patada definitiva foi produto dos soños de grandeza do Iribarne, da súa megalomanía e do seu sentido mesiánico que o levou a atribuírse o dereito a pasar á Historia por ter actuado baixo unha iluminación especial, máis alá da necesidade de consultar as súas intención en equipos de traballo e moito menos de procurar o consenso antes de tomar decisións que ían comprometer o futuro de tres xeracións.
No colmo do anti-galeguismo real que tamén distinguiu a Franco e agora a Rajoy encargou o granito e a pizarra para o Gaiás en Brasil e Italia nun momento delicado para un sector estratéxico de Galiza, e coa complicidade do mentor da Carmiña Burana encargou unha biblioteca cuxa envergadura remedara á de Alejandría co obxectivo de chegar a albergar un millón de títulos para admiración dos visitantes namentres as campañas de fomento para a lectura e a adquisición de exemplares para as trescentas bibliotecas dentro do tecido social cotián quedaron suspendidos por falta de fondos, cun impacto brutal sobre a alfabetización dunha poboación cuns índices de lectura ínfimos e sobre a capacidade de supervivencia de boa parte das editoriais galegas. Namentres en Centroeuropa e Escandinavia o modelo que funciona é o de impulsar e dar vía ás propostas culturais e artísticas a través de unha ampla rede de instalacións funcionais integradas nos núcleos de poboación, Fraga e Pérez Varela reduciron a cultura a unha expresión expositiva dentro dun marco faraónico sen campo para a interacción.
Ao León de Vilalba, din os seus prosélitos, cóllelle o Estado na cachola. Pero para que raios queremos unha limusina nunha estrada de montaña, toda virada. O único que acadou a súa dimensión megalómana foi ir poñendo os cimentos da destrución actual do tecido produtivo de Galicia, na que hai paro e un millón de pobres por malas prácticas Administrativas e desviación dos recursos. Que pasaría de ter collido os 670 millóns de euros do Gaiás, xa sen meternos noutras areas de despilfarro, e fixéramos outro uso deles:

Entre 15.000 e 20.000 postos de traballo directo a partir do dragado e rexeneración dunhas rías ás que se ven verquendo a materia fecal de máis dun millón de galegos por non empregar os fondos enviados desde Bruxelas para tal mester nin a porcentaxe que lle corresponde á Xunta. A capacidade para aumentar a superficie cultivable e pasar dun rendemento cero a unhas rías outra vez cheas de riqueza depende dunha inversión total para toda Galiza de 38 millón de euros.

Vintecinco mil familias (máis de corenta mil postos de traballo directo) que se viron forzadas a pechar as súas explotacións gandeiras logo de vender con subvención a Puleva e aos franceses a patente para pagar aos gandeiros por baixo dos custes de produción e abrirlles a espicha para introducir leite foránea a máis baixo custe ate afundir a competencia dos propios galegos e reducir tanto o seu tamaño no concerto europeo como o seu nivel de vida, reducido ao papel de escravos. A inversión en manter estes postos de traballo como tamén os da xestión de grandes recursos enerxéticos pode cifrarse en 0. É bastante máis oneroso mandar a clase pasiva a unha proporción tan importante dunha poboación produtora e tamén consumidora. Tratábase de ter vontade política de apostar polo incentivo á nacionalización e radicación dos recursos, como fan por todo o mundo adiante, menos en Galiza, o único pobo que ataca á súa propia lingua e cuxos gobernantes pensan en facer carreira de costas aos intereses dos seus propios administrados.

Vertebración do rural co urbano, modernización do agro, creación dun cluster agropecuario, rehabilitación dos cascos rurais, incentivo para á volta ás economías con alto grao de autosuficiencia con troco de produtos a escala, potenciación do cooperativismo, implicación da Administración nas iniciativas empresariais autónomas con compensación aos donos das casas e terras sen uso para posibilitar a produtividade das facendas e a mobilidade do banco de terras. Só este capítulo de actuacións daría traballo directo ao cen por cen da xente desocupada cuns custes de 200 millóns de euros, pero retornables a partir do segundo ano, pola vía das cotizacións versus o pago de risgas e por efecto do incremento no consumo interno de bens. Se no norte de Italia e en Luxemburgo viven, no medio rural e como campesiños, os cidadáns coa renda per cápita máis alta de Europa, por que non imos ser capaces de desterrar a imaxe real do agricultor e gandeiro galego illado, desasistido, froito do abuso de posición por parte dos especuladores que poñen prezo aos seus produtos diante das narices da Xunta... e desexando poder vendelo todo para pagar as débedas e que acabe a súa escravitude penada?.

Por último, cunha inxección de 200 millóns de euros en cinco anos impulsaríase definitivamente o capítulo en I+D+I, a potenciación e posta en valor da industria das patentes e a inversión en apoio ás enerxías alternativas para contrarrestar as necesidades a curto prazo de dividendos por parte dos emprendedores e que están demorando unha independencia do petróleo que en Galiza podería ser total: eólica, xeotérmica e maremotriz.

Mención aparte merece a necesidade de recargar a cultura de país dos galegos e de frear a morte anunciada para boa parte da industrial cultural autóctona: merca de trescentos exemplares dos libros publicados en Galiza para destinalos ás bibliotecas de empréstito integradas no día a día da poboación e potenciación das salas de teatro, actuacións musicais, ensaios, dentro do barrio, e nas que prima a funcionalidade e o uso continuado sobre o culto ao ladrillo con grandes custes de mantemento e con dotacións de bedeis pantasma por parte de presidentes nepotistas dunhas institucións, as deputacións, con cuxas eliminacións disporemos de máis fondos para aplicar en políticas de creación de emprego. A inversión no prazo curto e tamén para un tramo de vinte anos é de 30 millóns de euros. Máis o impacto sobre a poboación e a saída profesional dunha xuventude atraida pola expresión da cultura e tamén artística evitaría a emigración como única saída sería relevante para a construción dun novo imaxinario de país compartindo obxectivos comúns.

A inversión directa para levar a Galicia ao pleno emprego sería de 468 millóns de euros. Bastante menos do que vai custar o Complexo mastodóntico do Gaiás sen ter en conta xa o seu mantemento. Pero claro, son medidas que implican algo máis que a palla mental dun visionario ególatra tomando unha decisión recibida con euforia polos secuaces aduladores no marco dunha comida hiper-calórica, e metabolizada máis por unha sesta que polo traballo de revisión, seguimento, impacto e xestión de recursos que poida vir detrás. As medidas eficaces do día a día para sacar a Galiza da vergoña de ter fillos famentos e emigrantes nunha terra rica comportan traballo de xestión e ningún conselleiro, Delegado, Segredario Xeral e demais xente con soldos importantes vai ser quen de arrogarse o principio de ter iniciativas que signifiquen complicarlle innecesariamente unha vida na que non falta nada. A cousa é non crear situacións que requiran intervención, non amolar con traballo aos compañeiros de escano e vivir a vida desde os privilexios. É para escarallarse de risa, se non fora un asunto tan serio, ver aos galegos á cola do desenvolvemento en Europa cando non somos unha rexión que padeza cataclismos desde a era arcaica e cando todo o que nos ofrece o medio e riqueza da que non somos quen de facer bo uso.

jueves, 2 de julio de 2015

De Pablo Casado, Alexis “Chiripas” y la Ley mordaza

El humor negro respecto de los judíos o las víctimas del terrorismo en Twitter está fuera de lugar. Tolerancia cero.
Pero ¿Qué decir de las opiniones con desarrollo concienzudo de los Hermann Tersch, Jaime González, Marta, Isabel Durán, Carmen Tomás, Salvador Sostres, Alfonso Merlos, Jiménez Losantos y un largo etcétera que se refieren a la situación política actual, con el ascenso de nuevas opciones fuera del bipartidismo, como un calco de lo que ocurrió con el Frente Popular en el 36? Hacen, como lo hizo también buena parte de la clase política del PP, con Aguirre a la cabeza, un llamamiento, subliminal o explícito, para impedir que el país caiga en manos de formaciones emergentes sensible a la realidad de los ciudadanos. Llaman a reproducir de nuevo el desacato a la decisión de los votantes y eso en si mismo sí es constitutivo de delito porque, no lo olvidemos, alcaldes y concejales del Frente popular fueron asesinados sumariamente como primer estadio del genocidio que seguiría instigado por la oligarquía y los militares.
Todos los días desarrollan desde sus medios y comparecencias una defensa del golpismo execrable cuando aun hay miles de asesinados por el régimen sepultados en las cunetas. Sin embargo la nueva Ley de Seguridad Ciudadana no contempla supuestos en los que penalizar tanta defensa del fascismo criminal, asesino. Está más centrada en castigar la resistencia pacífica frente a los desahucios o los atentados medioambientales. Está más ocupada en multar la manifestación popular pacífica frente a las sedes Institucionales para exigir a los representantes políticos electos que hablen con el pueblo. Está centrada en secuestrar el avance democrático que suponía la presencia de móviles que en cualquier momento pueden servir de testimonio coercitivo frente al ejercicio de abuso de la fuerza.
Es muy chusco escuchar en las emisoras de la Conferencia episcopal como se llama asesinas a las mujeres que planifican su maternidad, o como se advierte de que las mareas persiguen la destrucción de España como en su día el Frente Popular. Es aleccionador escuchar a algunos que incluso dirigen secciones informativas en cadenas y diarios llamar zorra a una educadora sexual o perra comunista a una alcaldesa que, aun cumpliendo la ley de tener al menos una bandera española en el consistorio, decide mostrar con orgullo la bandera republicana o la del orgullo gay, toda vez que ambas son ya, afortunadamente, rehabilitadas y reconocidas de uso legal.
Y lo más preocupante es que en el coro de los que le ríen las gracietas a Jiménez Losantos, además de Bieito Rubido y los de siempre, figura también el Vicepresidente de Comunicación del Partido que gobierna, Pablo Casado, que sin poder desligarse de su condición de hombre de Estado, acompañaba el coro de risas ayer cuando Losantos ninguneaba a Alexis Tsipras, del que decía que no tenía ningún plan como no fuera hundir a su país, y le llamaba “Alexis Chiripas”. Pablo Casado, alto cargo del Partido en el Gobierno, participaba de la mofa. Si Varufakis se hubiera reído públicamente de Rajoy –y motivos no le faltaban despúes de su ejercicio de prepotencia hace dos meses dándole lecciones públicas por Europa adelante al gobierno heleno- las emisoras y la prensa del sindicato del odio habrían hecho de ello una “causa nacional”, y pedirían la llamada a consultas del embajador de Grecia en España.
Mientras tanto, los community managers del PP y sus esbirros ideológicos siguen buceando en los twitters de los bolivarianos.




http://www.publico.es/politica/rajoy-grecia-no-pasar-espana.html

miércoles, 17 de junio de 2015

A la transparencia por la corrupción

Nadie puede darnos lecciones de transparencia, miren ustedes. En esto hay que darle la razón a Loriano. Lo nuestro en las urnas ha sido un problema de piel y, por supuesto, un efecto del uso malévolo de medios de comunicación al servicio de ese populismo de extrema izquierda que pone en peligro nuestra democracia.
Porque mientras esos populistas bolivarianos enredan y amenazan desde el minuto cero las tradiciones enraizadas en nuestro pueblo, nosotros podemos afirmar sin rubor que hemos sido los campeones de la transparencia en nuestra forma de hacer política, en nuestra toma de decisiones en todos y cada uno de nuestros ámbitos de actuación. Asignamos con transparencia contratos a la Pürtel, llevamos 30 años financiándonos con las donaciones de empresarios amigos, favorecidos por nuestras contrataciones; también con absoluta transparencia nuestros varones y alcaldes por doquier han percibido comisiones por sus tratos de favor, por sus tráficos de influencias; han sido transparentes en su asignación de dietas para pernoctar en hoteles de lujo con derecho a gin tonics después de viajar en clase business. La transparencia ha guiado la asignación de blindajes a directivos de las cajas, el otorgamiento de grandes compensaciones económicas por llevar a la ruina a entidades que hemos rescatado con el dinero recortado de las prestaciones sociales para luego venderlas por cuatro perras a manos privadas amigas que reservan puestos en sus consejos para cuando dejemos la poltrona.
Ha sido transparente nuestra concesión de ayudas a fondo perdido a eléctricas que falseaban sus balances con nuestra aprobación para poder imponer peajes a bienes de primera necesidad al conjunto de los contribuyentes; como transparente ha sido la autorización partidista de los fondos de las diputaciones, la eliminación de los derechos de los trabajadores y el establecimiento de condiciones salariales y horarios de trabajo que conducen a una nueva clase de población activa bajo el umbral de la pobreza.
Transparente, miren ustedes, ha sido nuestro misión del deber de vigilar el uso de las visas de nuestros varones viajando por la geografía peninsular e insular para atender asuntos amorosos y de cacerías. Como transparente sigue siendo la derivación del negocio sanitario hacia los hospitales privados mientras se suprimen camas en el sector público. Hemos retirado con transparencia ayudas a la dependencia, partidas para casas de acogida de mujeres maltratadas, para dotación de personal de apoyo para atender a mayores a discapacitados y a comunidades terapéuticas. Con igual transparencia hemos amnistiado a los grandes defraudadores, mantenemos las condiciones impositivas favorables para las grandes fortunas y obtenemos el grueso de los ingresos de la presión sobre la clase media para responder así al objetivo transparente de construir una sociedad cada día más desigualitaria, porque reconocemos con transparencia que nuestro ADN está en la conceptuación de que sólo desde la acentuación de la brecha entre ricos y pobres se da reproducción fiel al mundo de privilegios que queremos para perpetuarnos como opción. Una opción que ha recibido el apoyo la mayoría de los españoles y que confiamos seguirá siendo así, porque así lo avala nuestra vocación de transparencia en la perseverancia de políticas corruptas. Muchas gracias.




martes, 26 de mayo de 2015

CAER DA BURRA



Nas entrevistas do día despois os “notables” con praza en diversas atalaias dos medios coruñeses están a falar de que o voto das mareas é o esborreco de xente nova indignada e con pouca experiencia democrática. ¿? Reproducen a xeito de verdade universal a consideración de que A Marea non ten outro programa que a reacción contraria ao PP, un partido ao que ven desgastando, segundo eles, o exercicio do poder, como se este, en por si fora desgastante con independencia de como se administre. É algo ben chusco, refutable por exemplo en Rianxo ou en Oleiros, Carballo, etc... Ningunha referencia aos efectos da corrupción, a contratación fora dos canles legais, o silencio cos cidadáns...
Eses notables de medios capitaliños conclúen insistindo en “¿qué se puede esperar de esas mareas que venga a solucionar los problemas de los ciudadanos? “.

-No sei como o farán as Mareas pero si sabemos como o fixo o PP.
-Xa non ten encaixe seguir a sementar a idea de que os arquitectos de As Mareas son bolivarianos infectos, cabreados e falando para xente que non ten capacidade de reflexión nin criterio para opinar e tomar partido. Médicos, avogados, profesores de universidade, periodistas... os concelleiros de As Mareas van ser persoas na meirande parte con grande formación intelectual, integrados na sociedade, cun discurso ben percibido por xente de toda condición e grao de formación.
-Xa non funciona pois o mantra reducionista do rancio Sistema privilexiado a respecto de que as Mareas triunfan abducindo aos novos.

Cando se iguala en número de votos, desde unha posición de saída tan recente, a un partido popular con tanto poder, cunha arañeira de redes clientelares e prácticas nepotistas e de enchufismo tan asentadas e fornecidas co uso discrecional do diñeiro, non abonda para explicalo o de meter nun nicho de moda o soporte cidadán emerxente, non abonda con aludir a unha “segmentación” inventada, apoiada na tendenciosidade e non nos efectos dos feitos.

Dito isto, eses notables denúncianse cando ningunean a capacidade de discernimento da xente nova e o seu grao de xuízo crítico sobre as mensaxes que reciben.

EPÍLOGO: No día despois, cando falan de sorpresa en Madrid, Barcelona, Compostela, A Coruña... poñen de manifesto que seguen sen caer da burra. A “hostia” da que fala a do caloret aínda pode ser máis xigantesca nas eleccións xerais. Rajoy ten razón nunha cousa: non saben comunicar. De feito temos que enterarmonos pola prensa dos casos de corrupción e contabilidade B que corroen uns cimentos en caída libre.










lunes, 25 de mayo de 2015

Hoxe xa é mañá. Eloxio da tenacidade.

O outro día, repartindo programas do movemento veciñal na metrópole, algúns compañeiros visitaron a sede dun sindicato enraizado cun Partido de longa Historia. É interesante o que me contaron:
“Como a nosa Historia e máis curta, e os nosos feitos, segundo din, tampouco os coñecen vostedes, porque non teñen interese, pois vivimos ó outro lado da ría, pregúntannos pola nosa idea da Política, dado que a vostedes, ao parecer, xa os autentica o peso do paso do tempo”.
Entraron nun pequeno debate, logo de recibir a acusación de andar a dividir a esquerda. Os compañeiros do movemento veciñal escoitaban o aluvión, conscientes de que aqueles homes e mulleres (escasas), reunidos para reforzaren a súa ollada umbilical, pensaban que xa o tiñan todo feito. Escoitaban como declinaban tódolos verbos en pasado, sen percibir nin un ápice de autocrítica no seu discurso.
Pero chegoulle aos compañeiros, ao fin, esa invitación a debullar o xeito de definírense, de explicar porque se consideran distintos e singulares sen apoiarse en bagaxe ningún. Desexaban só un pronunciamento teórico. E houbo que recoller palabras do saco:

-“Somos plurais. A sabedoría pode atoparse na Universidade, na escola da vida, nos novos, nos vellos…
-Non imos agardar a que a clase política arranxe os nosos problemas. Na forza da nosa unión están as solucións.
– O benestar non é nada se non é compartido cos veciños
– Se cumpre cambiar algo para que todo funcione, fai-se
– Cando decidimos por parroquias, que é o que precisamos, aplicámo-lo sentido común. “Non queremos pontes mesmo alí onde non hai río. Non queremos obras suntuosas. As mellores inversións semellan intanxibles e teñen que ver con axudar a quen o precisa e asegurar os servizos básicos a toda a poboación.
– Non é san estar na política por vaidade ou por fame de éxito persoal. O equilibrado e estar para tomar responsabilidades, para ser donos do modelo de desenvolvemento que queremos para o noso territorio, habitable e humano.
– Somos asemblearios en verdade. Os nosos representantes saen das entrañas do pobo, do movemento veciñal.
– Sabémo-lo que queremos pero tamén o que non queremos: corrupción, tratos de favor, especulación, mala administración, maquinarias políticas custosas e opacas…
– Coidamos dos nosos maiores voten a quen voten. Eles fixeron posible o que somos hoxe. Cada un dos nosos velliños é un tesouro de recordos único e insubstituíble.
– Sentimos una atracción telúrica po-la festa, po-los contos, po-la leria. Un optimismo esencial que se reflicte na nosa paisaxe humana e na elección dos nosos símbolos.

Aquela declaración de intencións non tiña relación ningunha coa rixidez dos programas ao uso, feitos para non ser cumpridos. De feito, nin a cordialidade amosada nas despedidas puido disimular a contrariedade debuxada naqueles rostros adustos, preparados de por adiantado fronte á ameaza da derrota. I é que o camiño é longo, pero só se fai con tenacidades en límite. E nese punto onde non se pode vivir só do “onte”. Hoxe xa e mañá e hai que seguir dándolle lume.