martes, 19 de enero de 2016

DEMASIADO RUIDO INNECESARIO

Dicen que no corren buenos tiempos para la poesía. Hay en torno a todos nosotros demasiado ruido, muchas interferencias, cruzadas, acerca de cuestiones banales y sin embargo las trascendentes, las que alcanzan las entrañas, son pasadas por alto. Predomina el rumor continuado sobre las formas, las apariencias y no se ahonda en la maduración. Se desprecia la sabiduría fruto del esfuerzo y de la experiencia y se da oportunidad a la ignorancia atrevida. Se apuesta por ser mercenario del dinero, admirador de la potencia de poseer frente a la grandeza de ser, único, irrepetible cual el que aborda el reto de crecer en valores y calidad humana. Hay una aceptación consentida detrás de la ocultación de la indigencia y de la desgracia de vivir en un lugar y en un tiempo equivocados, aun cuando sea a pocos metros de la plétora que anida en los paraísos egoístas e inaccesibles que satelizan aun las ciudades más míseras. Vendas egoístas y fáciles de aceptar con esa pretendida inocencia de los que viven un proyecto como si el Universo tuviera en ellos el principio y el final.
Sin embargo, la Historia es terca, y un día no muy lejano ya los poetas armarán sus palabras y las gentes humildes las utilizarán para saludar un nuevo mundo, donde los privilegios de sangre y las mafias serán aniquilados y será preciso enjugar las emociones en el principio del camino, allí donde se precisa firmeza en el pulso y claridad en la mente para trazar lo que conviene a todos. Sólo entonces, el mundo volverá a ser de todos y de nadie, sin las fronteras que el egoísmo ha ido levantando y sin los horrores con que el Poder ha ido roturando las almas amedrentadas de los hombres y mujeres que han perdido la poesía. ¡Qué hablen las palabras, como armas cargadas de futuro, para acallar tanta ignominia, tanta indignidad, tanta afrenta corrupta destrozando el fruto de esfuerzos generacionales!

© Santi Casal

In memoriam: Gabriel Celaya “La poesía es un arma cargada de futuro”.



A consolidación da pobreza

A VERDADEIRA LIÑA BERMELLA


Artigo 155 da Constitución, a “reforma” do Senado, trocos na Ley electoral, aforamentos... para cando entrarán tamén no debate das ideas, entre as súas señorías, os dramas diarios que viven as xentes do común?
A TVE, un medio presuntamente ao servizo do interese público, expón a través do programa de saúde matutino, que unha persoa pode comer san só por vinte euros ao día. Na súa dieta non poden faltar: zume de laranxa natural, aceite de oliva virxe, marmelada artesán, carne ou peixe na grella, hortalizas, 2 racións de ensalada e cinco pezas de froita, unha presa de verdura, cereais e pan integrais, arros ou brecol, a mais doutras cousas menores para media mañán e media tarde, como o queixo ou iogures. ¡Só con vinte euros ao día! E dicir, seiscentos ao mes. Nunha familia de catro membros, dous mil catrocentos euros. Iso por comer. Porque logo, tamén hai que calzar san, abrigarse, acender a lus, o termo, a cociña, a neveira e a ser posible a estufa. Tamén está a telefonía, a lus, auga, recollida do lixo e, probablemete, un coche, co seu seguro, itv., imposto de circulación e mantemento, sen contar que para que ande cumpre botarlle gasofa. Tamén importaría ter asegurar a vivenda, alugada ou hipotecada, alomenos a respecto do continente e da responsabilidade civil. Os fillos poida que teñan algunha necesidade acorde cos tempos e se cadra coa súa etapa na vida. Qudan fora de presuposto visitas ao bar, comidas fora, o cine, os caprichos, o suavizante, as barras de labios, o “After shave” e mesmo a escuma de before... a roupa e os zapatos teñen de durar e durar, e o xabrón da lavadora, a pasta de dentes, o desodorante, o papel hixiénico, o xel multiusos, o limpador, etc. etc. pois a ver que pasa. Iso sen contar as chantadas continuas que nos dá a Obsolescencia programada: cada mes hai que repoñer algunha lámpada, ou un manguito, ou reparar unha fuga, un electrodoméstico... ou se cadra tirar con il.
Hai centos de miles de fogares nos que non entra unha cadela; millóns cobrando 426 euros ou a Risga; outros tantos vivindo cun salario mínimo interprofesional e oito millóns de privilexiados nos que entran entre mil e mil cincocentos euros. Mesmo para estes, a cousa estaría en comer por eses vinte euros ao día todolos membros da familia, como de feito sucede no mellor dos casos, para poder pagar a vivenda e todolos demáis conceptos que nos fixeron evolucionar da vida de nómadas pernoctando en covachas a un estado de relación segura e amigable co medio, coa necesidade que temos de protección tendo en conta a nosa vulnerabilidade e tendo en conta que queremos unha vida para os nosos fillos que non sexa pior que a nosa.
Por tanto, a dieta saludable máis realista, hai que dicirllo a ese fato de pseudoperiodistas e médicos mercachifles que se poñen estupendos falando de reducir o culesterol, vai ser que se balancea sobre a existencia dos potaxes, lentellas, caldo, macarróns e máis lentellas. A obesidade aumento exponencialmente coa crise: os centolos, o xamón ibérico ou o besugo ao forno non engordan. E menos ainda se logo agarda o Spa-Ximnasio con coacher personal. O que engorda e a rabia, a ansiedade e as fariñas saturadas para saciar o corpo e enganalo por dúas cadelas.
España non é Grecia, dicía o de Pontevedra educado en el Roblecito e paseante en Sanjenjo. España non é Grecia! A desigualdade social e sete veces maior na pel de touro segundo o último estudo da OCDE. Esa é a realidade que di o galego que nunca fala galego cumpre asegurar e consolidar renovándolle o voto de confianza, para non caer en “perigosos experimentos, frivolidades e ocurrencias”.


Rajoy dando de comer aos menesterosos cando estaba na Oposición

lunes, 18 de enero de 2016

UNHA LACRA CHAMADA MONARQUIA


A nosa Monarquía é unha lacra para a democracia. Ainda cando se tratara dunha tiranía da bondade, posto que subvertiría o dereito de todos a participar nas decisións que marcan o “destino”. A Monarquía puxo os cimentos dunha estrutura xerárquica na que o pagano é o pobo, os fidalgos expremen á xente e os nobres apretan aos fidalgos para artellar un lobby arredor da reencarnación de Deus na terra. A Monarquía ten moita responsabilidade no noso descolgue do progreso, do verquido de sangue inocente en defensa de intereses alleos ao benestar das xentes, e da pervivencia dos dogmas fronte ao diálogo. Os intereses da Igrexa apostólica e da Monarquía foron e van da man. O Vaticano exhorta ao españois para que apoien ao bipartito corrupto en aras da estabilidade política. E desde a Corte, pervive a prerrogativa de que o monarca, institucionalmente, tome partido por un líder concreto e o propoña para Presidente máis aló de que o Sistema de este país facilita maiorías de consenso e de que a suma de opcións minoritarias coincidentes no sustancial teñen dereito á preponderancia sobre outra unitaria que, ainda sendo a máis votada, non suma tanto como as outras xuntas.
A Monarquía e o Vaticano teñen medo de que se lles acabe o teto do que seguir tirando do leite. Xa o di o meu compañeiro de sección: “Hai que traballar coas mans”. Cumpría poñelos unha tempada a carjar areón na carroseta, cando as luvas mesmo queiman coa escarcha a cortar a pel e o alento forma estalactitas e estalagmitas ate o fondo das entrañas.
Estabilidade, credibilidade, confianza para os inversores, para o BCE, para Bruxellas, para as SICAVS, que ampliaron o patrimonio das empresas un cincuenta por cento neste anos en que unha grande parte da clase media española cruzou a verdadeira liña bermella, a da dignidade, para vivir maniatada por unha pobreza que, en moitos casos, esa clase política que avala a MONARQUÍA, ten convertido en miseria.



miércoles, 13 de enero de 2016

NON NOS REPRESENTAN

A Cousa Pública é deturpada. A Política concibida como un debate partidista, sectario, máis aló do que convén ou non ao conxunto dos cidadáns. O énfase sitúase na defensa dos grupos de poder e os cargos electos aspiran ao seu paraugas. A lectura entre liñas de algún líder para xustificar a imposibilidade de acordos como tamén para esgrimir a xenerosidade presunta nas cesións desenmascara a persoas malas, con maldade aínda máis gravosa tendo en conta a súa posición, mentireiras, adestradas no uso perverso da linguaxe para semellar que comprometen cousas transcendentes mesmo cando están rehuíndo, a través de sofismas, a asunción de compromisos. E todo ilo como entidades neuronales nunha maraña encenagada pola inmersión durante anos na delincuencia da súa clase: apropiación indebida, malversación de caudales públicos, nepotismo, tráfico de influencias, xestión temeraria… Non é nada novo. Os discursos de Cicerón e Séneca pintaban unha clase política idéntica á que instiga polos currunchos pacegos de San Jerónimo.
Hoxe, logo da tediosa e innecesaria exhibición protocolaria con que imbúen os seus privilexios, rematarán a sesión aberta ao fío da madrugada. É o xeito de amosar á opinión pública a súa disposición a deixarse o pelexo polo ben de España. Fano despois de dous meses rascando os collóns e denantes de voltar aos seus outros negocios, seica compatibles coa función pública. As nóminas non descansan, sen embargo, nin para ese cincuenta por cento de deputados cuxa voz nunha se ten escoitado na lexislatura, nin no Parlamento, nin en outros foros onde poderían defender o dereito a non morrer de fame, vítimas dos lobbies, dos pescadores do cerco, dos gandeiros, dos que cortan chapa. Debe de ser porque non teñen nada que dicir mais ca frases grandilocuentes sobre a defensa da unidade de España.



martes, 24 de noviembre de 2015

LA URDIMBRE DEL PODER. ORIGEN DEL TERRORISMO

“El último periodista” (fragmento de la novela)
Texto íntegro aquí

[…Denunciamos el intervencionismo imperialista de las grandes potencias, la explotación de la mujer y de la infancia, la generación de guerras instrumentales para la expoliación de recursos, la corrupción en todos los mundos, la colonización de las mentes, la utilización masiva del ser humano como cobaya en grandes campos de pruebas clandestinos por parte de multinacionales farmacéuticas que untaban a los oligarcas y, entre otras muchas cuestiones concretas, intensificamos la ilustración de hasta qué punto el mal se disfraza de aparato protector con la profundización, por entregas, en el gran enigma de las Torres Gemelas.

Morgan Mush había ganado las elecciones presidenciales gracias a las irregularidades en el recuento de las papeletas en Florida, gobernada por su hermano. Ningún senador avaló con su firma la posibilidad de recurso por parte de los miles de ciudadanos de raza negra, partidarios de Al Gore, que fueron eliminados de las listas. El ascenso de Morgan Mush, -exonerado de prestar servicios en ejército cuando su padre era jefe de la PIA al igual que su amigo y valedor económico Rath, a la postre tesorero de los Mahden en sus negocios americanos- culminaba una historia familiar cimentada en prácticas calificadas por biógrafos independientes de tahúres, mafiosas y faltas de escrúpulos. Según aquellas fuentes Morgan Mush se había beneficiado de información privilegiada desde su posición de hijo del presidente para amasar una fortuna vendiendo sus acciones antes de mandar a la quiebra a empresas “petroleras” de capital que los saudíes aportaban a cambio de vía libre para otros intereses. El 11S habría supuesto una inyección de dinero inconmensurable para empresas armamentísticas participadas por la familia Mush.

Los meses que precedieron al derribo del World Trade Center y durante los años que le siguieron, el aparato de propaganda del régimen democrático de U.S.A. se cebó especialmente en presentar al mundo islámico como una ciénaga en la que se alimentaban las peores creencias que un ser humano podía profesar. En la misma medida, el stablishment incrementó la profesión pública de la religión cristiana, identificándola con todo lo que de bueno había en la sociedad norteamericana. El atentado explotó el dolor natural y solidario del pueblo americano. La invasión de Irak fue presentada subliminalmente como una cruzada, una guerra santa. La necesidad de ser eficaz de manera inmediata justificaba las torturas en Guantánamo, en Irak y también a bordo de los navíos de guerra, cárceles flotantes en aguas jurisdiccionales internacionales.
Nuestras entregas en “Libertad fugaz” eran alimentadas desde la consulta crítica de todas las fuentes posibles: agencias anti y pro árabes, reporterismo a pie de escenario, documentos desclasificados, testimonios que se escapaban a la censura, el trabajo de investigación impagable de Michael Moore… Cualquiera en Occidente podía saber como los Mush habían amasado fortunas generación tras generación de forma ilícita; cualquiera podía saber que Michard Renney, Blonda Mice o Mark Fletcher, además de la familia Bahden, eran también accionistas mayoritarios de empresas favorecidas por la invasión de Irak. De ahí que no nos resultara extraño que desde el despacho oval se hiciera caso omiso de los informes de la PIA alertando del riesgo de atentados. Ni que se abriera el espacio aéreo solo para la familia saudí de los secuestradores el 13 de Septiembre cerrando la puerta a cualquier investigación, o que no se inmovilizaran sus depósitos bancarios.
La reacción de Mush contempló la demora de dos meses en situar a las tropas en el presunto emplazamiento de la base de Rin Bahden: una fuerza ridícula en número de efectivos comparada con los medios en su día desplegados para formar y ayudar a los talibanes en su lucha contra los soviéticos y el gobierno laico y poder asegurarse así el tendido de gaseoductos desde el Mar Caspio a través del país con rumbo a puertos mediterráneos. Pero aquel contingente sí era suficiente para pretextar la instalación en el poder de aquellos afganos, como Ramid Karhad, que habían sido administradores y consejeros en empresas participadas por Mush.
La Casa Blanca desplazó el foco hacia Irak siguiendo un plan preestablecido. Se reforzó el mensaje de que la amenaza terrorista latía en cualquier esquina de cualquier barrio y en aras de incrementar la seguridad de los ciudadanos se recortaron sus libertades: se accedió a sus informes médicos, a su situación financiera… todo obedeciendo a un Acta Patriótica que fue presentada en el Congreso con nocturnidad y aprobada sin que sus miembros la hubieran leído siquiera. En virtud de ella el RDI podía presentarse en casa de un ciudadano si éste hablaba públicamente acerca de la política de Mush. Se prohibió llevar biberones en los aviones o medicamentos líquidos, aunque no encendedores, para no herir los intereses de las tabaqueras. Las nuevas exigencias atendían a la amenaza terrorista pero paradójicamente dejaban vastos territorios fuera de las grandes urbes sin patrullas por falta de presupuesto.
Los intereses de las grandes empresas petroleras, constructoras y armamentísticas tenían a sus mejores valedores, desde su doble condición de accionistas y gobernantes, en Morgan Mush, Blonda Mice, Renney, que desoyendo a los inspectores de la ONU lideraron la llamada “Coalición de la buena voluntad”, integrada, de entre todos los países del mundo, tan sólo por el archipiélago de Palau, Costa Rica, Islandia, Rumanía, Marruecos, Los Países Bajos, Afganistán, el Reino Unido, España y los Estados Unidos, donde se reforzó el contingente del ejército mediante el reclutareclutamiento de jóvenes procedentes de las capas sociales más bajas y desestructuradas del país...]



viernes, 20 de noviembre de 2015

TERRORISMO DE ESTADO

A podremia que non cesa ou sobre o exercicio constante da maldade.

As axencias, os mass media impregnan o sentimento “novidoso” dunha sociedade convulsa vítima dun avance sen precedentes do terrorismo. ¿? Pero é que o terror deixou de estar presente nalgún momento desde a aparición do home nas relacións, de poder, neste planeta. O terror poderá ter moitas e moi diversas facianas pero é un e resposta tamén a un móbil que recorrente: o dominio do home polo home, o exercicio do abuso de poder, a depredación dos recursos e, ao fin, vivir con cotas de benestar diferenciadas a costa de explotar ao outro. A poboación civil dos países desenvolvidos non chegan novas das estratexias de esquilmo, explotación, imposición de ditadores amigos, expropiación, desestabilización, terrorismo de Estado, fomento de guerras para dar vía á industria do armamento… co corpo dos profetas aínda quente xa se afían as gadañas para cortar cabezas no nome de ortodoxias tribais que confirmas o agromar de novos profetas enfrontados polo poder e o exercicio da posesión exclusiva da lexitimidade… A guerra fría das superpotencias agocha a ansia máis prosaica e ruin por monopolizar o acceso ás fontes de riqueza… e si para tal fin cumpre apoiar aos que asasinan ás nenas por ir á escola namentres intramuros se presume de altas cotas de democracia e temor de Deus, pois faise e ao carallo, que para iso hai aparatos de propaganda persuadindo á clase media de formar parte do mellor país do mundo. Chegan momentos en que os mandamáis do mundo cambian cromos e pactan non revolver na merda de cadaquén: Xeorxia, Chechenia, Granada, Afganistán, Chile, Cremea, Siria, Líbano, Guatemala… se é que está a emerxer un inemigo froito do rescoldo de ser potenciado como arma segundo intereses xeoestratéxicos e agora saído de nai. Porque para que este estado de excepción que troca liberdade por seguridade estará desvalido en tanto que os cidadáns traguen coa idea simplista de que o enfrontamento entre sunnitas e chíes e a radicalización dos islamitas xa máis radicais esta detrás do odio á democracia. Tórnase imprescindible distinguir a acción dos servizos de intelixencia en favor do Terrorismo de Estado e da imposición de gobernantes, mediante golpes de Estado alentados por esa Intelixencia, homes de palla, formados en Occidente para enquistar a civilización musulmán como unha ameaza.
Os únicos líderes das “repúblicas árabes” respectados polos que dominan o mundo e vetan calquera disposición da ONU en favor do achegamento de civilizacións son sátrapas canallescos que teñen sumido aos habitantes dos seus países na Idade Media e onde se conculcan tódolos dereitos humanos. Pero son “gobernos amigos” e, como tales, intocables. Máis aló das homenaxes sentidos polos inocentes caidos, máis aló dos discursos maniqueos sobre a diferencia entre civilizacións, Europa, os EE.UU., Xapón, Canadá, Australia e todo o mundo tan “desenvolvido” precisa vencer o mal, a maldade a partir de distinguir primeiro a que xa aniña no seo do seu Sistema Nacional podre, maridado cos intereses de monopolios, e poder albiscar ate que punto o Estado de benestar, aínda con recortes porque o Poder é ávido, depende umbilicalmente do abuso de poder sobre os recursos dos outros e os escravos doutras latitudes terceiromundistas.



viernes, 13 de noviembre de 2015

SALVADOR FERNÁNDEZ MOREDA: O RAPOSO COIDANDO DAS GALIÑAS

O premio pola súa laboura “in vigilando” como vicepresidente da Comisión delegada de Caixa Galicia e como Conselleiro de NovaCaixa Galicia, o premio por non asinar as indemnizacións obscenas aos cadros directivos pero tamén por non obstaculizalas, o premio pola súa pasividade compartida con Mar Barcón e con outros Conselleiros diante das políticas de abuso e atraco aos aforradores ven a significar que un home que non ten dado un paso adiante para reparar o daño feito á clase traballadora e aos seus aforros de toda unha vida de traballo, a miudo na emigración, veña agora a merecer a confianza de asesorar ao asesor da Valedora do pobo na defensa última dos intereses dos cidadáns.
Non é polo soldo que vai cobrar, que tamén, senón porque semella unha burla aos contribuintes a elección para defender aos cidadáns frente aos abusos de poder dun home cuxa traxectoria última é a da alineación a carón dos autores do latrocinio, dos ladróns do patrimonio galego enaxenado ainda cun custo de nove mil millóns para o noso balance, pagados cos impostos de todos.
Este político xa apuntou maneirascando, sendo Marfany o presidente da Deputación, el sostiña en entrevistas continuas que a Institución era unha lacra, unha remora do pasado, unha covacha para alimentar o nepotismo prescindible e que cumpría eliminar. Faltoulle tempo para, unha vez acadada a Presidencia, pasar a convertirse no seu defensor máis acérrimo. E iso a pesares de que a deriva das Deputacións era a profundización do uso dos cartos de xeito partidista, para perpetuarse no poder. Iso sen contar que non ten sentido que os cartos públicos teñan que ser distribuidos desde administración diversas, cos custos que elo conleva. Así se explica a falta de entendemento para que o que hai que arranxar reciba as dotacións precisas sen entrar en guerras de competencias. A porcentaxe de diñeiro que se perde en gastos de estrutura e personal por duplicación e mesmo triplicación Administrativas chegaría para evitar a política de dolosos recortes en materia social.
Ese outro aval das opinión mudadas sobre a función das Deputacións converte a Fernández Moreda nunha persoa non grata para aqueles que buscan manter a confianza na figura dun valedor do pobo independente, con asesores limpos e coherentes. Só tiñan sentido as Deputacións no Réximen foral de Navarra entendidas como un elemento de solidaridade e redistribución dos recursos fronte á verticalidade do Réxime Franquista. Agora resulta o recoñecemento dun fracaso de modelo institucional e de país considerar que a Xunta, en por sí, non é quen de facer ese reparto de compensacións intermunicipais sen precisar do concurso deses outros entes que teñen servido para facer fortes aos señores do tráfico de influencias e o nepotismo, aos Cacharros e os Baltar.